Ĵus mi trapasis ekzamenon pri historio de la pola lingvo. Hieraŭ mi havis ankaŭ alian, pri kulturo de 16-a kaj 17-a jarcentoj, sed mi skribis ĝin, do mi ankoraŭ ne havas rezultatojn. Restis nur unu ekzameno post pli ol unu semajno kaj mi finos vintran sesion. Do jam 2/3 de ekzamena sesio pasis. Miras min, ke en pasinta jaro tiu sesio ŝajnis al mi esti tiel malfacila kaj tute netrapasebla. Sed tiam situacio estis iomete alia, mi studis ankaŭ duan fakulteton, laboris kaj okupiĝis ankaŭ pri aliaj aferoj, ekzemple litova lingvo. Bedaŭrinde mi preskaŭ ne havas feriojn, ĉar mi laboras multe en februaro. Nur mi veturos al Lodzo kaj eble ankaŭ iel proksime, al najbaraj urbetoj. Espereble mi ankaŭ finos legi kelkajn librojn.
Właśnie zdałam egzamin z historii języka polskiego. Wczoraj miałam też inny, z kultury XVI i XVII wieku, ale to był pisemny, więc nie znam jeszcze wyników. Został tylko jeden egzamin za tydzień i skończę sesję zimową. 2/3 sesji już więc za mną. Dziwi mnie, że w zeszłym roku ta sesja wydawała mi się taka trudna i nie do przejścia. Ale wtedy sytuacja była trochę inna, studiowałam dwa kierunki, pracowałam i zajmowałam się też innymi rzeczami, np. językiem litewskim. Niestety prawie nie będę miała ferii, bo dużo pracuję w lutym. Jadę tylko do Łodzi i może jeszcze gdzieś blisko, do sąsiednich miasteczek. Mam nadzieję, że uda mi się też skończyć czytanie kilku zaczętych książek.
czwartek, 31 stycznia 2013
poniedziałek, 28 stycznia 2013
Malvarma, sed interesa Bjalistoko
Laca, sed feliĉa mi revenis antaŭ kelkaj horoj el Bjalistoko. Estis tre malvarme, tamen iel mi travivis. Preskaŭ ĉion la plej gravan mi sukcesis viziti, aliaj lokoj devas iomete atendi. Unue mi iris al monumento de Zamenhof. Ĝi ne estas tre granda kaj bela, sed poste mi legis, kiaj problemoj estis kun monumento de nia majstro en Bjalistoko, do bone, ke ĝi entute ekzistas.
Poste mi promenis al strato de lia nomo (antaŭe ĝi nomiĝis strato Zielona (="Verda").
Domo, en kiu naskiĝis Ludoviko jam ne ekzistas, sed sur muro de nuna brikdomo estas belega pentraĵo kun majstro staranta sur balkono kaj sidanta ĉe fenestro Jakubo Ŝapiro sube.
Laŭ mi, tiu ĉi ideo estis tre bona. Loĝantoj kaj turistoj povas ekvidi preskaŭ vivan historion de Bjalistoko.
Sub pentraĵoj troviĝas pola-esperanta memortabulo pri Zamenhof kaj lia naskiĝo en tiu ĉi loko.
Ĉe bjalistoka urboplaco estas kafejo nomata "Esperanto". Ene eblas trovi kelkajn informojn pri la lingvo kaj enirantajn gastojn salutas esperanta surskribo "Bonvenon!".
Kvankam menuo estas skribita nur pole kaj angle, manĝaĵon oni servas sur papero kun foto de urbodomo kaj mikso de polaj kaj anglaj esprimoj kun esperantaj tradukoj.
Mi bedaŭras, ke mi komencis paroli pole, do poste jam ne estis senco fari eksperimenton, ĉu kelneroj parolas en la Lingvo Internacia. Iam mi devos reveni kaj ekde komenco ekparoli ilin esperante:) Same mi fuŝis kaj parolis pole en Centro de Zamenhof, kie mi spektis ekspozicion pri Bjalistoko dum infanaj jaroj de Zamĉjo.
Tio jam estas ĉio, mi devis vekiĝi hodiaŭ antaŭ 4 horo matene kaj poste mi pli ol 10 horoj pasigis en aŭtobuso. Eble mi poste ankoraŭ ion aldonos. Aŭ mi plibonigos kompozicion:) (Espereble poloj min pardonos, ke mi ne disdividis fotoj al ambaŭ versioj).
Zmęczona, ale szczęśliwa, wróciłam kilka godzin temu z Białegostoku. Było bardzo zimno, ale jakoś przeżyłam. Prawie wszystkie najważniejsze obiekty zdążyłam zobaczyć, inne miejsca będą musiały poczekać. Najpierw poszłam zobaczyć pomnik Zamenhofa. Nie jest jakiś super duży czy ładny, ale później przeczytałam o problemach z jego wystawieniem, więc dobrze, że w ogóle jest.
Następnie przeszłam się na dawną ulicę Zieloną, obecnie nazwaną na cześć twórcy esperanta.
Dom, w którym się urodził, już nie istnieje, ale na współczesnej kamienicy namalowane zostały piękne rysunki z Zamenhofem stojącym na balkonie i Jakubem Szapiro siedzącym na oknie poniżej.
Według mnie pomysł był super. Mieszkańcy i turyści mogą zobaczyć prawie żywą historię Białegostoku.
Pod rysunkami znajduje się tablica pamiątkowa.
W białostockim rynku znajduje się kawiarnia "Esperanto". W środku można znaleźć kilka informacji na temat języka a wchodzących gości pozdrawia esperanckie powitanie "Bonvenon!".
Chociaż menu jest tylko po polsku i angielsku, jedzenie jest podawane na podkładce ze zdjęciem ratusza oraz polskimi i angielskimi wyrażeniami przetłumaczonymi na esperanto.
Żałuję, że zaczęłam rozmawiać po polsku, wtedy nie miał już sensu eksperyment, czy kelnerzy mówią w Lingvo Internacia. Będę musiała kiedyś tam wrócić i zagadać od razu po esperancku:) Podobnie zepsułam zabawę i używałam polskiego w Centrum im. Zamenhofa, gdzie obejrzałam wystawę na temat młodzieńczych lat Ludwika w Białymstoku.
To już wszystko, musiałam dzisiaj wstać przed 4 rano i później ponad 10 godzin spędziłam w autobusie. Może później jeszcze coś dodam. Albo poprawię kompozycję:) (Zwykle rozdzielam zdjęcia pół na pół, ale teraz już nie chce mi się przenosić części z nich do polskiej wersji, proszę o zmiłowanie:))
Zmęczona, ale szczęśliwa, wróciłam kilka godzin temu z Białegostoku. Było bardzo zimno, ale jakoś przeżyłam. Prawie wszystkie najważniejsze obiekty zdążyłam zobaczyć, inne miejsca będą musiały poczekać. Najpierw poszłam zobaczyć pomnik Zamenhofa. Nie jest jakiś super duży czy ładny, ale później przeczytałam o problemach z jego wystawieniem, więc dobrze, że w ogóle jest.
Następnie przeszłam się na dawną ulicę Zieloną, obecnie nazwaną na cześć twórcy esperanta.
Dom, w którym się urodził, już nie istnieje, ale na współczesnej kamienicy namalowane zostały piękne rysunki z Zamenhofem stojącym na balkonie i Jakubem Szapiro siedzącym na oknie poniżej.
Według mnie pomysł był super. Mieszkańcy i turyści mogą zobaczyć prawie żywą historię Białegostoku.
Pod rysunkami znajduje się tablica pamiątkowa.
W białostockim rynku znajduje się kawiarnia "Esperanto". W środku można znaleźć kilka informacji na temat języka a wchodzących gości pozdrawia esperanckie powitanie "Bonvenon!".
Chociaż menu jest tylko po polsku i angielsku, jedzenie jest podawane na podkładce ze zdjęciem ratusza oraz polskimi i angielskimi wyrażeniami przetłumaczonymi na esperanto.
Żałuję, że zaczęłam rozmawiać po polsku, wtedy nie miał już sensu eksperyment, czy kelnerzy mówią w Lingvo Internacia. Będę musiała kiedyś tam wrócić i zagadać od razu po esperancku:) Podobnie zepsułam zabawę i używałam polskiego w Centrum im. Zamenhofa, gdzie obejrzałam wystawę na temat młodzieńczych lat Ludwika w Białymstoku.
To już wszystko, musiałam dzisiaj wstać przed 4 rano i później ponad 10 godzin spędziłam w autobusie. Może później jeszcze coś dodam. Albo poprawię kompozycję:) (Zwykle rozdzielam zdjęcia pół na pół, ale teraz już nie chce mi się przenosić części z nich do polskiej wersji, proszę o zmiłowanie:))
sobota, 26 stycznia 2013
100 enskribaĵo kaj vojaĝo al Bjalistoko
Tio estas mia 100 enskribaĵo sur tiu ĉi esperanta-pola blogo. Kiam mi ĝin kreis, mi ne sciis, kiom longe mi skribos kaj mi plu tion ne scias. Certe mi ne volas fini nun. Blogo helpas al mi ne forgesi la lingvon. Mia situacio iomete ŝanĝiĝis, ĉar mi jam ne plu parolas esperante ĉiu tage kun amikoj, ni malofte renkontiĝas. Do mi devas aliel prizorgi mian konon de Esperanto. Kompreneble mi uzas ĝin kiam mi ion legas, sed mi rimarkis, ke sen ĉiutaga interparolo kun aliaj esperantistoj pli da tempo mi bezonas por esprimi min kaj rememorigi bezonatajn vortojn, eĉ tiujn facilajn.
Matene mi forveturas al lulilo de Esperanto. Tio estos dua de miaj vojaĝoj je tre ĉipaj biletoj. Mi elspezis nur 4 zlotojn kontraŭ aŭtobusajn biletojn Vroclavo-Varsovio kaj Varsovio-Bjalistoko (biletoj reen kostis same, do mi elspezis nur 8 zlotojn por transporto). Mi dufoje tranoktos en junulargastejo, mi trovis ankaŭ tre malmultekostan, mi havas rabaton por ISIC-karton. Espereble mi entute ne elspezos multe, se ne estos iuj surprizoj. Mi revenas 28-an, do ĝis lundo!
To mój 100 wpis na tym esperancko-polskim blogu. Kiedy go tworzyłam, nie wiedziałam, jak długo będę tutaj pisać. Na pewno nie chcę teraz kończyć. Blog pomaga mi nie zapomnieć języka. Moja sytuacja trochę się zmieniła, bo nie rozmawiam już codziennie po esperancku z przyjaciółmi, rzadko się spotykamy. Muszę więc jakoś inaczej zadbać o moją znajomość esperanta. Oczywiście używam go, kiedy coś czytam, ale zauważyłam, że bez codziennej rozmowy z innymi esperantystami potrzebuję więcej czasu, żeby się wysłowić i przypomnieć sobie potrzebne słowa, nawet te dość proste.
Rano wyjeżdżam do kolebki esperanta. To będzie moja druga podróż na tanich biletach. Wydałam tylko 4 złote na bilety autobusowe Wrocław-Warszawa i Warszawa-Białystok (bilety powrotne kosztują tyle samo, wydałam więc łącznie tylko 8 zł na transport). Dwie noce spędzę w schronisku młodzieżowym, znalazłam całkiem tanie, w dodatku mam rabat z kartą ISIC. Mam nadzieję, że ogólnie niewiele wydam, jeśli nie będzie żadnych niespodzianek. Wracam 28 stycznia, więc do poniedziałku!:)
Matene mi forveturas al lulilo de Esperanto. Tio estos dua de miaj vojaĝoj je tre ĉipaj biletoj. Mi elspezis nur 4 zlotojn kontraŭ aŭtobusajn biletojn Vroclavo-Varsovio kaj Varsovio-Bjalistoko (biletoj reen kostis same, do mi elspezis nur 8 zlotojn por transporto). Mi dufoje tranoktos en junulargastejo, mi trovis ankaŭ tre malmultekostan, mi havas rabaton por ISIC-karton. Espereble mi entute ne elspezos multe, se ne estos iuj surprizoj. Mi revenas 28-an, do ĝis lundo!
To mój 100 wpis na tym esperancko-polskim blogu. Kiedy go tworzyłam, nie wiedziałam, jak długo będę tutaj pisać. Na pewno nie chcę teraz kończyć. Blog pomaga mi nie zapomnieć języka. Moja sytuacja trochę się zmieniła, bo nie rozmawiam już codziennie po esperancku z przyjaciółmi, rzadko się spotykamy. Muszę więc jakoś inaczej zadbać o moją znajomość esperanta. Oczywiście używam go, kiedy coś czytam, ale zauważyłam, że bez codziennej rozmowy z innymi esperantystami potrzebuję więcej czasu, żeby się wysłowić i przypomnieć sobie potrzebne słowa, nawet te dość proste.
Rano wyjeżdżam do kolebki esperanta. To będzie moja druga podróż na tanich biletach. Wydałam tylko 4 złote na bilety autobusowe Wrocław-Warszawa i Warszawa-Białystok (bilety powrotne kosztują tyle samo, wydałam więc łącznie tylko 8 zł na transport). Dwie noce spędzę w schronisku młodzieżowym, znalazłam całkiem tanie, w dodatku mam rabat z kartą ISIC. Mam nadzieję, że ogólnie niewiele wydam, jeśli nie będzie żadnych niespodzianek. Wracam 28 stycznia, więc do poniedziałku!:)
wtorek, 22 stycznia 2013
Historio de la pola lingvo
Al mia lasta enskribaĵo ĉi tie mi forgesis aldoni fotojn, do nun vi povas ĝui vintran pejzaĝon de mia familiurbo.
Hieraŭ mi timis, ke mi ion miskalkulis kaj morgaŭ (postmorgaŭ ankaŭ) mi havos ekzamenojn (kaj mi ankoraŭ ne komencis lerni). Bonŝance ĉio estas en ordo, ili ne estos en tiu ĉi semajno, sed en sekva aŭ eble eĉ poste en februaro. Hodiaŭ mi neatendite devis referi mian skriblaboron pri historio de pola lingvo, ĉar gvidanto de leciono ne havis pli bonan ideon, kion fari kun ni. Tio estis tute senseca.
Do ostatniej notki zapomniałam dodać zdjęć, więc teraz możecie cieszyć się zimowym widokiem mojego miasta rodzinnego.
Wczoraj bałam się, że coś źle policzyłam i dzisiaj (pojutrze też) będę miała egzaminy (a jeszcze się nie uczyłam). Na szczęście wszystko jest w porządku. Nie odbędą się w tym tygodniu, tylko w następnym albo może w ogóle dopiero w lutym. Dzisiaj niespodziewanie musiałam referować swoją pracę z historii języka polskiego, ponieważ prowadzący zajęcia nie miał lepszego pomysłu, co z nami zrobić. To było zupełnie bez sensu.
Hieraŭ mi timis, ke mi ion miskalkulis kaj morgaŭ (postmorgaŭ ankaŭ) mi havos ekzamenojn (kaj mi ankoraŭ ne komencis lerni). Bonŝance ĉio estas en ordo, ili ne estos en tiu ĉi semajno, sed en sekva aŭ eble eĉ poste en februaro. Hodiaŭ mi neatendite devis referi mian skriblaboron pri historio de pola lingvo, ĉar gvidanto de leciono ne havis pli bonan ideon, kion fari kun ni. Tio estis tute senseca.
Do ostatniej notki zapomniałam dodać zdjęć, więc teraz możecie cieszyć się zimowym widokiem mojego miasta rodzinnego.
Wczoraj bałam się, że coś źle policzyłam i dzisiaj (pojutrze też) będę miała egzaminy (a jeszcze się nie uczyłam). Na szczęście wszystko jest w porządku. Nie odbędą się w tym tygodniu, tylko w następnym albo może w ogóle dopiero w lutym. Dzisiaj niespodziewanie musiałam referować swoją pracę z historii języka polskiego, ponieważ prowadzący zajęcia nie miał lepszego pomysłu, co z nami zrobić. To było zupełnie bez sensu.
poniedziałek, 21 stycznia 2013
Kiel ne entrajniĝi
Multe lastatempe okazis kaj mi suferas je manko de libera tempo. Mi revenis por du tagoj hejmen kaj hodiaŭ mi jam estas reen en Vroclavo.
Mia familiurbo aspektas nun belege, ĉio estas kovrita per blanka lanugo. Mi dimanĉe promenis por foti tion.
Poste mi vizitis kun frato mian avinon, ĉar hodiaŭ mi ne povis (en Pollando 21-an de januaro estas nomata Tago de Avino, mi ne scias ĉu simile estas en aliaj landoj). Vespere mi okupiĝis pri mia skriblaboro pri historio de pola lingvo. Verdire mi ĝin vere fuŝe faris, sed mi ne havis tempon kaj emon skribi ion pli bonan. Intertempe mi ankaŭ tradukis iomete novan paĝaron de SES al pola lingvo.
Hodiaŭ mi revenis matene, kvankam mi nek havis lecionojn, nek laboris. Mi iris al unu loko por peti helpon pri nia pola-rusa projekto, kaj poste al renkontiĝo de partoprenantoj de interŝango en kafejo. El kafejo mi rapide translokiĝis al mia laborejo. Ne por labori, sed por aŭskulti koncerton.
Kaj ankoraŭ unu stranga kaj freneza situacio. Hodiaŭ mi subtrajniĝis. Bona informo - mi plu havas ĉiujn manojn kaj piedojn, ĝi nenion fortranĉis de mi. Malbona informo - mi havas grandegan ekimozon sur mia piedo. Kaj ĉio okazis, kiam mi volis entrajniĝi. Estis alte kaj kiam mi supreniris miaj glitantaj ŝuoj perfidis min. Ŝtuparo estis malseka, mi joris (mi ne certas, ĉu vorto estas ĝusta, mi trovis, ke aŭtomobiloj povas jori, kiam ili glitas survoje) kaj mi falis sub trajno. Bonŝance ĝi staris kaj ne veturis. Kaj mia dorsosakego min savis, ĉar mi falis sur ĝi, do mi ne frakasis mian kapon aŭ dorson. Estas pozitiva aspekto de tiu situacio, mi almenaŭ decidis finfine aĉeti novan asekuran polison:) Malnova finiĝis kune kun pasinta jaro, do preskaŭ tutan januaron mi estis sen ĝi.
Dużo się ostatnio działo i cierpię na brak wolnego czasu. Wróciłam na dwa dni do domu i dzisiaj jestem znów we Wrocławiu.
Moje miasto rodzinne wygląda teraz przepięknie, wszystko jest pokryte białym puchem. W niedzielę przeszłam się na spacer, żeby to wszystko sfotografować.
Później odwiedziłam z bratem babcię, ponieważ dzisiaj nie mogłam. Wieczorem zajęłam się pisaniem mojej pracy z historii języka polskiego. Prawdę mówiąc zrobiłam ją bardzo po łebkach, ale nie miałam czasu ani ochoty, żeby napisać coś lepszego. W międzyczasie tłumaczyłam jeszcze trochę nową stronę internetową SES na język polski.
Dzisiaj wróciłam rano, chociaż ani nie miałam zajęć, ani nie pracowałam. Poszłam do jednego miejsca prosić o pomoc przy naszym polsko-rosyjskim projekcie, a później na spotkanie uczestników wymiany w kawiarni. Z kawiarni szybko poleciałam do pracy. Nie żeby pracować, ale na koncert.
I jeszcze jedna dziwna i szalona sytuacja. Dzisiaj wpadłam pod pociąg. Dobra wiadomość - dalej mam wszystkie ręce i nogi, niczego mi nie odcięło. Zła wiadomość - mam ogromnego siniaka na nodze. A wszystko stało się wtedy, kiedy chciałam wsiąść do pociągu. Było wysoko i kiedy chciałam się podciągnąć, zdradziły mnie moje ślizgające się buty. Schodki były mokre, poślizgnęłam się i wpadłam pod pociąg. Na szczęście stał on, a nie jechał. I uratował mnie plecak, bo spadłam na niego, więc nie rozbiłam głowy ani pleców. Jest też dobra strona tej sytuacji, przynajmniej kupiłam w końcu nowe ubezpieczenie:) Stare skończyło się wraz z ubiegłym rokie, więc prawie cały styczeń chodziłam nieubezpieczona.
Mia familiurbo aspektas nun belege, ĉio estas kovrita per blanka lanugo. Mi dimanĉe promenis por foti tion.
Hodiaŭ mi revenis matene, kvankam mi nek havis lecionojn, nek laboris. Mi iris al unu loko por peti helpon pri nia pola-rusa projekto, kaj poste al renkontiĝo de partoprenantoj de interŝango en kafejo. El kafejo mi rapide translokiĝis al mia laborejo. Ne por labori, sed por aŭskulti koncerton.
Kaj ankoraŭ unu stranga kaj freneza situacio. Hodiaŭ mi subtrajniĝis. Bona informo - mi plu havas ĉiujn manojn kaj piedojn, ĝi nenion fortranĉis de mi. Malbona informo - mi havas grandegan ekimozon sur mia piedo. Kaj ĉio okazis, kiam mi volis entrajniĝi. Estis alte kaj kiam mi supreniris miaj glitantaj ŝuoj perfidis min. Ŝtuparo estis malseka, mi joris (mi ne certas, ĉu vorto estas ĝusta, mi trovis, ke aŭtomobiloj povas jori, kiam ili glitas survoje) kaj mi falis sub trajno. Bonŝance ĝi staris kaj ne veturis. Kaj mia dorsosakego min savis, ĉar mi falis sur ĝi, do mi ne frakasis mian kapon aŭ dorson. Estas pozitiva aspekto de tiu situacio, mi almenaŭ decidis finfine aĉeti novan asekuran polison:) Malnova finiĝis kune kun pasinta jaro, do preskaŭ tutan januaron mi estis sen ĝi.
Dużo się ostatnio działo i cierpię na brak wolnego czasu. Wróciłam na dwa dni do domu i dzisiaj jestem znów we Wrocławiu.
Moje miasto rodzinne wygląda teraz przepięknie, wszystko jest pokryte białym puchem. W niedzielę przeszłam się na spacer, żeby to wszystko sfotografować.
Dzisiaj wróciłam rano, chociaż ani nie miałam zajęć, ani nie pracowałam. Poszłam do jednego miejsca prosić o pomoc przy naszym polsko-rosyjskim projekcie, a później na spotkanie uczestników wymiany w kawiarni. Z kawiarni szybko poleciałam do pracy. Nie żeby pracować, ale na koncert.
I jeszcze jedna dziwna i szalona sytuacja. Dzisiaj wpadłam pod pociąg. Dobra wiadomość - dalej mam wszystkie ręce i nogi, niczego mi nie odcięło. Zła wiadomość - mam ogromnego siniaka na nodze. A wszystko stało się wtedy, kiedy chciałam wsiąść do pociągu. Było wysoko i kiedy chciałam się podciągnąć, zdradziły mnie moje ślizgające się buty. Schodki były mokre, poślizgnęłam się i wpadłam pod pociąg. Na szczęście stał on, a nie jechał. I uratował mnie plecak, bo spadłam na niego, więc nie rozbiłam głowy ani pleców. Jest też dobra strona tej sytuacji, przynajmniej kupiłam w końcu nowe ubezpieczenie:) Stare skończyło się wraz z ubiegłym rokie, więc prawie cały styczeń chodziłam nieubezpieczona.
piątek, 18 stycznia 2013
"Hobito: La neatendita vojaĝo"
Ĵus mi revenis el kinejo, kie mi spektis kun amikino filmon 'Hobito". Ĝi plaĉis al ni. Sed bedaŭrinde nun mi devas longe atendi sekvajn partojn. Ni spektis 3D-version. Iomete malhelpas al mi tiuj okulvitrojn, ĉar normalajn mi ne bezonas, do mi ne estas alkutimiĝita, ke mi havas ion sur nazo. Alia afero estas Nov-Zelando. Tiu lando estas belega! Mi certe devas iam ĝin viziti. Ĉiuj tiuj montoj, kampoj, kavernoj kaj kompreneble Provinco. Amuze devas esti en vilaĝo de hobitoj kaj per unu momento eksenti kiel ili. Mi jam antaŭe volis veturi al Nov-Zelando, nun eĉ pli revas pri tio.
Morgaŭ matene mi revenas hejmen, do mi finfine povos preni miajn kapaŭskultilojn. Certe mia kunloĝanto kaj najbaroj estos dankaj:) Ili jam ne devos aŭskulti muzikon en strangaj lingvoj (aŭ Stas Davidov el "This is horosho" ĉe ViTubo, lastatempe mi ofte spektas tiun programon por refreŝigi mian rusan lingvon).
Właśnie wróciłam z kina, gdzie oglądałam z przyjaciółką film "Hobbit". Podobało nam się. Ale niestety muszę teraz długo czekać na kolejne części. Oglądałyśmy wersję 3D. Trochę przeszkadzają mi te okulary, bo normalnych nie potrzebuję, więc nie jestem przyzwyczajona, że mam coś na nosie. Inna sprawa to Nowa Zelandia. Ten kraj jest przepiękny! Zdecydowanie muszę go kiedyś odwiedzić. Te wszystkie góry, łąki, jaskinie i oczywiście Shire. Znaleźć się w wiosce hobbitów i przez chwilę poczuć jak one - to musi być niesamowite uczucie. Już wcześniej chciałam pojechać do Nowej Zelandii, a teraz jeszcze bardziej o tym marzę.
Jutro rano wracam do domu, więc wreszcie będę mogła zabrać moje słuchawki. Pewnie współlokator i sąsiedzi będą wdzięczni:) Już nie będa musieli słuchać muzyki w dziwnych językach (albo Stasa Dawidowa z "This is horosho" na Youtube, ostatnio często oglądam ten program, żeby sobie odświeżyć rosyjski).
Morgaŭ matene mi revenas hejmen, do mi finfine povos preni miajn kapaŭskultilojn. Certe mia kunloĝanto kaj najbaroj estos dankaj:) Ili jam ne devos aŭskulti muzikon en strangaj lingvoj (aŭ Stas Davidov el "This is horosho" ĉe ViTubo, lastatempe mi ofte spektas tiun programon por refreŝigi mian rusan lingvon).
Właśnie wróciłam z kina, gdzie oglądałam z przyjaciółką film "Hobbit". Podobało nam się. Ale niestety muszę teraz długo czekać na kolejne części. Oglądałyśmy wersję 3D. Trochę przeszkadzają mi te okulary, bo normalnych nie potrzebuję, więc nie jestem przyzwyczajona, że mam coś na nosie. Inna sprawa to Nowa Zelandia. Ten kraj jest przepiękny! Zdecydowanie muszę go kiedyś odwiedzić. Te wszystkie góry, łąki, jaskinie i oczywiście Shire. Znaleźć się w wiosce hobbitów i przez chwilę poczuć jak one - to musi być niesamowite uczucie. Już wcześniej chciałam pojechać do Nowej Zelandii, a teraz jeszcze bardziej o tym marzę.
Jutro rano wracam do domu, więc wreszcie będę mogła zabrać moje słuchawki. Pewnie współlokator i sąsiedzi będą wdzięczni:) Już nie będa musieli słuchać muzyki w dziwnych językach (albo Stasa Dawidowa z "This is horosho" na Youtube, ostatnio często oglądam ten program, żeby sobie odświeżyć rosyjski).
środa, 16 stycznia 2013
Sekva rusa projekto
Matene mi partoprenis kunvenon de studentoj interesiĝitaj pri sekva pola-rusa interŝango. Ĉiujn mi jam konis el pasinta nia kuna projekto, estis nur unu nova knabino. Ni ankoraŭ nenion decidis, ni havas nur kelkajn ideojn el kiujn ni elektos unu. Ni volas viziti Sankt Peterburgon. Se tio sukcesos, realiĝos mia revo. Mia unua tasko estis iri al Societo Amantoj de Vroclavo. Mi devis demandi, ĉu ili konas iun personon, heroon ligitan kun Vroclavo kaj Peterburgo. Bedaŭrinde sinjorino ne konis, sed ŝi diris, ke lunde renkontiĝas iu sekcio, kiu povas scii. Ŝi donis al mi ankaŭ kelkajn aliajn adresojn, eble tie estos homoj sciantaj pli.
Hodiaŭ mi vizitis ankaŭ apotekon, kie mi elspezis bedaŭrinde 30 zlotojn (!) por specialaj plastroj. Mi eĉ ne certas, ĉu ili vere funkcias, ĉar mi ilin neniam antaŭe uzis. Mi tre koleriĝos, se ili ne helpos. Sekvatempe mi aĉetos ungventon aŭ uzos ion alian, multe pli ĉipan.
Rano wzięłam udział w spotkaniu studentów zainteresowanych kolejną wymianą polsko-rosyjską. Wszystkich już znałam z poprzedniego projektu, była tylko jedna nowa dziewczyna. Jeszcze nic nie zdecydowaliśmy, mamy tylko kilka pomysłów, z których wybierzemy jeden. Chcemy odwiedzić Petersburg. Jeśli to się powiedzie, spełni się moje marzenie. Moim pierwszym zadaniem było pójście do Towarzystwa Miłośników Wrocławia. Musiałam zapytać, czy znają postać, bohatera związanego z Wrocławiem i Petersburgiem. Niestety pani nie znała, ale powiedziała, że w poniedziałek spotyka się jakaś sekcja, która może wiedzieć. Podała mi też kilka innych adresów, może tam ludzie będą wiedzieć więcej.
Odwiedziłam dzisiaj też aptekę, gdzie wydałam niestety aż 30 złotych (!) na specjalne plastry. Nawet nie jestem pewna, czy one naprawdę działają, bo nigdy wcześniej ich nie używałam. Bardzo się zdenerwuję, jeśli nie pomogą. Następnym razem kupię maść albo użyję czegoś innego, zdecydowanie tańszego.
Hodiaŭ mi vizitis ankaŭ apotekon, kie mi elspezis bedaŭrinde 30 zlotojn (!) por specialaj plastroj. Mi eĉ ne certas, ĉu ili vere funkcias, ĉar mi ilin neniam antaŭe uzis. Mi tre koleriĝos, se ili ne helpos. Sekvatempe mi aĉetos ungventon aŭ uzos ion alian, multe pli ĉipan.
Rano wzięłam udział w spotkaniu studentów zainteresowanych kolejną wymianą polsko-rosyjską. Wszystkich już znałam z poprzedniego projektu, była tylko jedna nowa dziewczyna. Jeszcze nic nie zdecydowaliśmy, mamy tylko kilka pomysłów, z których wybierzemy jeden. Chcemy odwiedzić Petersburg. Jeśli to się powiedzie, spełni się moje marzenie. Moim pierwszym zadaniem było pójście do Towarzystwa Miłośników Wrocławia. Musiałam zapytać, czy znają postać, bohatera związanego z Wrocławiem i Petersburgiem. Niestety pani nie znała, ale powiedziała, że w poniedziałek spotyka się jakaś sekcja, która może wiedzieć. Podała mi też kilka innych adresów, może tam ludzie będą wiedzieć więcej.
Odwiedziłam dzisiaj też aptekę, gdzie wydałam niestety aż 30 złotych (!) na specjalne plastry. Nawet nie jestem pewna, czy one naprawdę działają, bo nigdy wcześniej ich nie używałam. Bardzo się zdenerwuję, jeśli nie pomogą. Następnym razem kupię maść albo użyję czegoś innego, zdecydowanie tańszego.
Subskrybuj:
Posty (Atom)