Geedziĝo

Kiel mi jam antaŭe anoncis, sabate mi partoprenis geedziĝon de amikino. Mi ne havas spertojn en tiaj situacioj kaj mi timis, ke estos kiel en filmo de Wojtek Smarzowski "Wesele", ekzemple ĉiuj estos ebriaj ktp. Bonŝance nenio simila okazis. Bonege, ke mi estis kun amikoj, mi renkontiĝis ankaŭ aliajn konatulojn. Mi timis, ke estos nur fremduloj kaj mi sentos min malbone. Muziko estis en ordo, homoj amuziĝis. Eble mi ne multe dancis, ĉefe pro tio, ke mi ne scipovas. Kaj pro tio, ke dum unu rusa danco mia ŝuo elglitis kaj flugis for. Mi rapide kaptis ĝin, tamen gvidanto de aranĝo rimarkis tion kaj komentis tion per mikrofono:) Post tio mi jam ne dancis tiel fervore:)
Estis vere agrable, eble ne en mia stilo, ĉar mi preferus alian tipon de festado. Ekzemple malplaĉis al mi tio, kio diris pastro en preĝejo. Li strangaĵojn diris antataŭ koncetriĝi je geedziĝantoj. Invititaj estis multaj alilandanoj kaj ne estis ia ajn traduko por ili. Laŭ mi ili povis senti sin strange, nekomprenante eĉ unu vorton. Tamen ili ŝajnis bone amuziĝi, certe unu hispano. Ĉiuj nomis lin pole Korrida (en esperanto Toreo). Li drinkis tro multe kaj poste provis paroli kun ĉiuj. Li venis al mi kaj miaj amikoj kaj komencis paroli angle. Sed senkonscie li kelkfoje ŝanĝis lingvon al hispana kaj mi devis diri al li, ke mi ne komprenas. Li demandis min, kiom da jaroj mi havas. Kiam mi diris, ke 24, li ekridis kaj diris, ke en lia lando tiel aspektas 17-jaraj knabinoj. Mi ne scias, ĉu tio estis komplimento aŭ mi devus ofendiĝi:) Poste mi dancis kiu germano, kiu ankaŭ drinkis tro multe kaj parolis stultaĵojn. Li kelkfoje demandis min, kia estas mia vera nomo. Mi diris, ke Anna. Kaj li denove kaj denove demandis. Ĉu li pensis, ke mi estas ŝpiono?:)
Kvankam nupto ankoraŭ ne finiĝis, mi revenis hejmen ĉirkaŭ 4 horo matene. Veturigis min amiko per sama aŭtomobilo, per kiu veturis geedziĝontoj, ĉar li estis ilia ŝoforo. Kun amikino ni devis forigi florojn kaj blankajn kokardojn, ĉar nia amiko tuj post nupto veturis al tendarfajro kaj ridinde aspektus tiel ornamentita aŭto ie meze de arbaro.

---

Jak ogłaszałam już wcześniej, w sobotę byłam na ślubie koleżanki. Nie mam doświadczenia w tego typu sytuacjach i bałam się, że będzie jak na "Weselu" Smarzowskiego. Na szczęście nie było tak źle. Dobrze, że byłam z przyjaciółmi, spotkałam też innych znajomych. Bałam się, że będą sami obcy ludzie i będę źle się czuła. Muzyka była w porządku, ludziom się podobało. Zbyt wiele nie tańczyłam, głównie dlatego, że nie bardzo potrafię. Też dlatego, że w czasie jednego z rosyjskich tańców spadł mi but i poleciał na środek parkietu. Szybko go złapałam i założyłam z powrotem, ale wodzirej zauważył to i skomentował przez mikrofon:) Później nie tańczyłam już tak żywiołowo:)
Było bardzo przyjemnie, może nie do końca w moim stylu, bo preferuję raczej inne imprezy. Na przykład nie podobało mi się to, co mówił ksiądz w kościele. Gadał jakieś dziwne rzeczy zamiast skupić się na młodej parze. Zaproszonych zostało wielu cudzoziemców i nie było dla nich jakiegokolwiek tłumaczenia. Według mnie mogli się oni czuć dość dziwnie, nie rozumiejąc ani słowa z tego, co się dzieje. Wydawało się jednak, że bawią się dobrze, zwłaszcza pewien Hiszpan. Wszyscy nazywali go Korrida. Wypił za dużo i próbował zagadywać do wszystkich. Podszedł do nas i zaczął rozmawiać po angielsku. Ale nieświadomie kilkakrotnie zmieniał język na hiszpański i musiałam mu mówić, że go nie rozumiem. Zapytał, ile mam lat. Kiedy powiedziałam, że 24 zaśmiał się i powiedział, że w jego kraju tak wyglądają 17-letnie dziewczyny. Nie wiem, czy to miał być komplement czy powinnam była się obrazić:) Później tańczyłam z jakimś Niemcem, który też za dużo wypił i gadał głupoty. Kilka razy pytał mnie, jakie jest moje prawdziwe imię. Powiedziałam, że Anna. A on wciąż i wciąż pytał o to samo. Czy myślał, że jestem szpiegiem?:)
Chociaż wesele jeszcze się nie skończyło, wróciłam do domu około 4 nad ranem. Odwiózł mnie kolega tym samym samochodem, którym jechali do ślubu państwo młodzi, bo on był ich szoferem. Z koleżanką musiałyśmy zdjąć kwiaty i białe kokardy, bo kolega tuż po weselu jechał na ognisko i śmiesznie wyglądałby tak przystrojony samochód gdzieś w środku lasu.

Nuligitaj deĵoroj kaj enpaĝigo de unua libro

Estrino informis nin, ke plimulto da spektakloj estis nuligita. Tio signifas, ke mi havas liberan semajnifinon, nur vendrede mi laboros. Mi povos veturi hejmen.
Mi prunteprenis lernolibron kaj donis lin al mia lernantino. Espereble ĝi ege helpos al ŝi. Tamen ankoraŭ ne okazis ankoraŭ sekva leciono, ni plu praktikas sendado da mesaĝoj per poŝtelefono. Eble en sekva semajno ni renkontiĝos.
Hieraŭ kaj hodiaŭ mi aĉetis vestaĵojn kaj ŝuojn. Mi kutime ne ŝatas aĉetadon, mi faras tion malofte, do se mi jam iras al vendejo, mi prenas multe da aĵoj. Pensante pri mia nupta robo mi serĉis ankaŭ blankan mansakon. Kelkajn mi trovis, sed multe kostaj kaj mi ne certas, ĉu taŭgaj por nupto. Eble ion alian mi trovos, se ne, mi revenos al tiu vendejaro.
En tiu ĉi semajno mi ĉefe okupiĝis pri korektado kaj enpaĝigado de libro. Mi finfine faris mian unuan libron! Ĝi ne havas kovrilon ktp., sed mi enpaĝigis tutan tekston de romano. Se mi aŭ iu alia preparus kovrilon, libro povus esti presita. Nun mi devas okupiĝi pri alia projekto kaj ĝi estas eĉ ligita kun Esperanto. Se mi sufiĉe bone ĝin preparos, mi presos ĝin kaj utiligos por varbi homojn. Bedaŭrinde restis malmulte da tempo kaj mi ne estas bona grafikistino, mankas al mi spertojn.
Por lublina gazeto mi korektis jam kelkajn tekstojn. Estis malgrandaj teknikaj problemoj, ĉar pro malbona formato de dosiero dum konservado malaperis efikojde mia duontaga laboro kaj mi devis komenci ĉion denove. Tamen mi gajnas sperton, ĉefe pri komputila korektado. Ĝis nun mi praktikis nur paperan korektadon. Progreso ĉiam bonvenas:)

---

Szefowa poinformowała nas, że większość spektakli została odwołana. Oznacza to, że mam wolny weekend, tylko w piątek idę do pracy. Będę mogła jechać do domu.
Pożyczyłam podręcznik i przekazałam go mojej uczennicy. Mam nadzieję, że dużo jej pomoże. Nie odbyła się jednak jak na razie kolejna lekcja, dalej praktykujemy wysyłanie smsów. Może w przyszłym tygodniu uda nam się spotkać.
Wczoraj i dzisiaj kupiłam ubrania i buty. Nie przepadam za zakupami, dlatego robię je rzadko i jak już się wybiorę do sklepu, to kupuję wszystko w ilościach hurtowych:) Z myślą o mojej sukience weselnej szukałam też białej torebki. Kilka znalazłam, ale były drogie i nie byłam przekonana, czy nadają się na wesele. Może znajdę jeszcze coś innego, a jak nie, to wrócę do tej galerii.
W tym tygodniu zajmowałam się przede wszystkim korektą i składem książki. Wreszcie zrobiłam moją pierwszą książkę! Nie ma okładki itp., ale złożyłam cały tekst powieści. Jeśli ja lub ktoś inny przygotowałby okładkę, książka mogłaby zostać wydrukowana. Teraz muszę zająć się innym projektem, a jest on związany z esperantem. Jeśli przygotuję go wystarczająco dobrze, wydrukuję go i użyję do w celach promocyjnych. Niestety zostało mało czasu, a ja nie jestem dobrym grafikiem, brakuje mi doświadczenia.
Dla lubelskiej gazety wykonałam już korektę kilku tekstów. Były małe problemy techniczne, bo przez zły format pliku podczas zapisu wyparowały efekty pół dnia mojej pracy i musiałam zacząć wszystko od nowa. Zyskuję jednak doświadczenie, zwłaszcza to związane z korektą komputerową. Do tej pory miałam do czynienia tylko z korektą na papierze. Postęp zawsze jest mile widziany:)

Promenoj

Lastaj tagoj mi pasigis ĉefe kun amikino. Unue ni iris al parko, kie ni sidis apud lageto kaj parolis. Poste iomete hazarde ni decidis plilongigi nian promenon kaj trovi tombejon de sovietaj soldatoj. Tie mi ekaŭdis familian historion de mia amikino pri ŝiaj rusaj radikoj.  Dum sekva tago ni iris kune aĉeti ŝuojn por nupto. Nur mi sukcesis ilin aĉeti, ĉar amikino preferis antaŭe helpi al mi, ĉar mi havis pli grandan problemon pro nekutimaj koloroj de robo. Ŝi poste sole pli facile trovos siajn ŝuojn. Vespere ni iris al koncerto en mia laborejo, estis tre agrable kaj interese. Malsupre foto el parko, kie ni sidis:

PS. Ekde kelkaj tagoj mi havas problemon kun aldonado de fotoj (temas ĉefe pri alia blogo, kie ĉiuj notoj enhavas bildojn). Tio daŭras tro longe. Pro tio mi havas multe da fotoj, kiuj atendas en vico kaj mi ne volas pasigi tutan tagon ĉe blogo pro malrapideco de sistemo.

Ostatnie dni spędziłam przede wszystkim z przyjaciółką. Najpierw poszłyśmy do parku, gdzie siedziałyśmy nad stawem i rozmawiałyśmy. Później dość przypadkowo zdecydowałyśmy się przedłużyć nasz spacer i znaleźć cmentarz żołnierzy radzieckich. Tu usłyszałam historię rodziny mojej przyjaciółki o jej rosyjskich korzeniach. Następnego dnia poszłyśmy razem kupować buty na ślub. Tylko mi udało się je kupić, przyjaciółka wolała najpierw mi pomóc, bo miałam większy problem ze względu na nietypowe kolory sukienki. Ona później sama łatwiej znajdzie sobie buty. Wieczorem poszłyśmy na koncert do mnie do pracy, było bardzo przyjemnie i interesująco. Powyżej zdjęcie z parku, gdzie siedziałyśmy:

PS. Od kilku dni mam problem z dodawaniem zdjęć (chodzi przede wszystkim o inny blog, gdzie wszystkie notki zawierają obrazki). Trwa to zbyt długo. Z tego powodu mam dużo zdjęć, które czekają w kolejce a ja nie chcę spędzać całego dnia nad blogiem ze względu na powolność systemu.

Nova robo

Gepatroj hodiaŭ veturigis min aĉeti robon. Mi bezonas ĝin, ĉar amikino invitis min al sia geedziĝo en junio. Problemo estas tia, ke mi neniam partoprenis geedziĝon aŭ nupton (eble mi iam skribis pri tio ĉi tie, okaze de interŝanĝo kun rusoj el Kaliningrado), do mi nenion scias pri tio (nur iomete mi vidis en filmoj, sed ĉiuj scias, ke televido mensogas, do mi plu ne scias, kiel vera geedziĝo aspektas, eble tio dependas de fianciĝintoj kaj iliaj familioj). Mi nur iam hazarde dum somerferioj partoprenis en parto de litova geedziĝo. Sed ĝi aspektas alie ol pola, tradicioj estas iomete malsamaj (similaj, sed estas diferencoj).
Kaj eĉ pli granda problemo estas tia, ke lastfoje mi surhavis robon, kiam mi estis eble 4-5 jara. Poste mi ĉiam vestis sin en pantalonoj, de tempo al tempo en jupoj, sed tre malofte. Kaj mi entute ne scipovas iri en ŝuoj kun kalkanumoj. Tio estas por mi koŝmaro. Mia robo estas en nekutimaj koloroj, do estas malfacile trovi iaj ajn konformaj ŝuoj. Se mi iajn finfine trovos, estas granda ŝanco, ke ili estos kun kalkanumoj. Unuflanke mi ĝojas, ke mia amikino min invitis, sed aliflanke tio kaŭzis multe da malfacilaĵoj. Aŭ almenaj grandaj ŝangoj. Eble mi komencos nun aĉeti novajn robojn kaj uzi ilin ĉiutage:)

---

Rodzice pojechali dzisiaj ze mną na zakupy, żeby znaleźć jakąś sukienkę. Potrzebuję jej, bo koleżanka zaprosiła mnie na swój ślub w czerwcu. Problem polega na tym, że nigdy nie byłam na ślubie ani weselu (kiedyś chyba tu o tym pisałam przy okazji wymiany z Rosjanami z Kaliningradu), więc nic na ten temat nie wiem (trochę widziałam na filmach, ale jak mówi sławne powiedzenie: "Telewizja kłamie", więc dalej nie wiem, jak wygląda prawdziwe wesele, może to zależy od państwa młodych i ich rodzin). Tylko przypadkiem w czasie wakacji parę lat temu częściowo byłam świadkiem litewskiego ślubu. Ale wygląda on inaczej niż polski, tradycje nie są identyczne (są podobne, ale widać też różnice).
A jeszcze większym problemem jest to, że ostatni raz miałam na sobie sukienkę, kiedy miałam jakieś 4-5 lat. Później zawsze chodziłam w spodniach, czasem w spódnicach, ale rzadko. I w ogóle nie potrafię chodzić na obcasach. To jest dla mnie koszmar. Sukienka jest w dość nietypowym zestawieniu kolorystycznym, więc trudno będzie znaleźć jakiekolwiek pasujące buty. Jeśli jakieś w końcu znajdę, jest spora szansa, że będą na obcasach. Z jednej strony cieszę się, że koleżanka mnie zaprosiła, ale z drugiej strony powoduje to mnóstwo komplikacji. A przynajmniej dużych zmian. Może zacznę teraz kupować nowe sukienki i nosić je codziennie:)